Er hætt að gubba en byrjuð að læra undir próf sem er næstum jafn slæmt. Hrf því aungvan tíma fyrir eitt né neitt skemmtilegt næstu daga, en býð í ofvæni eftir 27. febrúar því þá get ég farið að slugsast á kvöldin með góðri samvisku.

Tókst líka um helgina að stýra sjálfri mér af braut sem ég vildi ekkert vera á og er nú orðin miklu rólegri í sjálfri mér. Skammast mín fyrir að viðurkenna að ég hlakka næstum til þegar skýrdagur er kominn og farinn og ég get farið að hugsa um eithvað annað.

Mikill er máttur internetsins

Ég hef komist að því ég þarf ekki lengur á læknum að halda til að greina mína kvilla. Ég fer bara á netið og gúgla einkennin og skömmu síðar er ég komin með sjúkdómsgreiningu. Um daginn greindi ég t.d sjálfa mig með þetta hér.
Í dag greindi ég svo sjálfa mig með þetta hér. Mig grunnti þetta nú svo sem fyrir, þetta er búið að vera að ganga síðustu mánuði og þar að auki þarf mikið til þess að parkera mér svona permanently fyrir framan klósettið eins og ég hef verið síðastann hálfan sólahring.
Ég hef sagt frá því áður að ég gubbi einungis u.þ.b einu sinni á fimm ára fresti (alla vega síðustu ár, en nú hefur mér tekist að margfalda þá tölu með þremur síðan í gærkveldi. Og því ligg ég hér búin að drekka meira magn af kóki í einu en ég hef gert í fimm ár og þori ekki út úr herberginu okkar, því það stendur í leiðbeiningunum að sjúklingur skuli halda sig við eitt herbergi á meðan pestin gengur yfir. Missi því líklegast af matnum í Perlunni sem mér var boðið í á morgun og deitinu við saumakonuna sem ég átti á milli fimm og sex.
Verst þykir mér þó allt fólkið (+ öll börnin) sem ég kann að hafa smitað og biðst ég innilegrar afsökunar á því.

Strike that!

Komin í samband við umheiminn!

Er símalaus, hringið í Hákon.

Hata að pakka!!!!

Á Demantinum.

Ég á heimsins du h h h uglegasta kærasta. Hann er búin að sitja og læra í marga daga og í morgun vaskaði hann upp áður en við fórum á Demantinn. Ekki ég. Ég er ekki dugleg,ég kúrði bara lengur í morgun og er svo bara að hanga í tölvunni því ég nenni ekki að læra.
Þess vegna veit ég að vísindakona ein var að komast að því að ganga í pinnahælum er svona agalega góð fyrir grindabotnsvöðvana og vonast hún til, með nánari rannsóknum, að geta sannað það að dagleg notkun hárra hæla geti komið í stað iðkun grindabotns æfinga.

Kraftaverk!!

Skrifaði þrjú email og fékk öll þau svör sem ég hafði vonast eftir og þar með eru allir stóru bútarnir komnir á sinn stað og lífið orðið talsvert auðveldara.

Annað og merkilegra, get gengið á háhæluðum skóm svo að segja skammlaust (bara ekki pinnahælum en það er allt í lagi). Þetta myndi nú reyndar ekki flokkast undir kraftaverk heldur mikla þrautsegju og pilluát af minni hálfu. Bólgan í liðnum að minka og fóturinn að styrkjast með hjálp mikilla æfinga.
Roslega skery samt að lamast svona. Venjulega ef ég haltra þá er það vegna þess að það er vont að labba venjulega. Núna labbaði ég bara af stað og tók ekki eftir neinu fyrr en ég var farin að finna til hér og þar og tók eftir því að ég var komin í keng og fóturinn allur beyglaður undir mér, eða svoleiðis. Ég er neblega svo laus í liðunum að ef það eru engir vöðvar til að styðja þá (í þessu tilfelli á utanverðum fótleggnum) þá verð ég eins og tuskudúkka.
Svona háir manni reyndar líka í hvíld því þó að maður ætli bara að snúa sér í rúminu þá er fóturinn svo þungur að það er heljarinnar mál að láta hann fylgja restinni.

En, hér með læt ég lokið skrifum af vinstri fótlegg og lofa að skrifa aldrei um hann aftur.

Pípúls!

Tjekkið öll pósthólfin ykkar. Öll, líka þau sem þið hafið ekki kíkt á í fjórar aldir. Ef það er bréf frá mér þar, svarið því þá og látið mig vita hvort það hafi komist til skila.

Að öðru: fór í háhælaða skó í dag og gat ekki gengið í þeim öðru vísi en stífa vinstra hnéð og svegja búkin til að ýta honum áfram. Tignarlegt? Neibb.
Á móti kemur að kjóllinn sem ég keypti um daginn af því hann var á svo fáránlegri útsölu en ekki af því að hann passaði á mig... passar!

Nú er bara að vonast eftir kraftaverki sem reddar öllu hinu sem er að fokkast upp hjá mér (bara mér sko, Hákon er óhultur!).

Dæs

Þann 20. mars ætlaði ég að vera í fallegum kjól, vera grönn, og ganga tignarlega um á háhæluðum skóm.
Í dag á ég engann kjól, ég er ekki grönn og er með klemmda taug sem veldur því að ég haltra og get ekki staðið á tám. Þetta lítur ekki vel út.

Ég hlakka svo til...

Þegar við getum flutt til Íslands og átt heimili þar og allt verður fyrirsjánlegt og leiðinlegt.

Auglýsing

Ágætu lesandi

Lumar þú á skemtilegum (og góðum!) myndum af okkur Hákoni, sundur, saman eða í góðra vina hópi sem teknar hafa verið síðustu árin?

Þá máttu gjarnan senda mér eina eða nokkrar á anos33@hotmail.com

er að setja saman myndaalbúm.

Snjólaug!!!

Ég er ekki með emailinn þinn viltu senda mér hann?!

Já já

Nú er ég búin að hella vatni yfir tölvuna mína.

Veit ekki allveg með þetta ár samt, byrjaði á að slasa mig í baðkarinu á Barðastöðum. Var svo hálfvitalegt að ég sagði engum frá því at the time en vá hvað mér er búið að vera illt í rassinum.

Er samt búin að vera að skipuleggja á fullu, velti því oft fyrir mér afhverju ég gerðist ekki bara ritari eða eithvað. Sé sjálfa mig í hillingum í litlu herbergi að flokka bréfklemmur og raða skjölum, verst bara hvað ég er léleg í vélritun.

Ég vild´ég væri Pamela í Dallas.

...eða ekki.

Nú árið er liðið í aldanna skaut, og aldrei það kemur til baka...sem betur fer.

Einhvernvegin svona er kveðjan sem við Hákon skrifuðum á stóru ragettuna sem við ætlum að sprengja klukkan 23:59 í kvöld til að kveðja þetta pain in the arse ár sem nú er að líða. Ekki veit ég hvern við móðguðum svona svakalega um síðustu áramót en þetta ár hafa vart tvær vikur liðið án þess að eitthvað slæmt gerist. Þessar hörmungar afa verið af ýmsum toga, og sér svo sem ekki fyrir afleiðingar margra þeirra en fyrir forvitna kemur hér stutt og alls ekki tæmandi samantekt (ath þetta er það sem var minnst hræðilegt).

• Ísskápurinn bilaði
• Ísskápurinn dó
• Eldhúsveggurinn myglaði
• Það var keyrt yfir hjólið mitt og það beyglaðist
• Hjólið mitt gafst upp og dó (eftir að ég var búin að borga fyrir að gera við það!!!!)
• Gamla tölvan mín dó
• Nýja tölvan mín bilaði (og er enn)
• Bíllin sem við vorum á í sumar bræddi úr sér uppá heiði, við vorum í honum at the time.
• Það var keyrt á næsta bíl sem við fengum og Hákon rétt slapp við að verða á milli.
• Svo voru það náttúrulega samantkin ráð hinna og þessara stofnanna af hafa af okkur peninga.

Það hefði svo sem ekki verið svo slæmt ef þessi óheppni hefði takmarkast við okkur en okkar nánustu hafa líka fengið að kenna á því, svo ég vil ekki heyra neitt um að við höfum þó allavega heilsuna og bla bla bla. Persónulega er ég bara fegin að allir sluppu lifandi.

Það gerðist nú samt eitthvað gott, þó það týnist svolítið í myrkrinu. Við Hákon bjuggum saman í heilt ár og tókst bara ágætlega upp, erum m.a.s. að hugsa um að halda því bara áfram. Hitt sem er samt merkilegast að þrátt fyrir óheppnina þá tókst okkur Rannvigu að skrifa og skila BA ritgerð án nokkrs drama sem er nú bara ekkert sjálfgefið miðað við þær sögur sem ég hef heyrt.

Allavega...

Áramóta heiti næsta árs er því að hafa lista yfir góða atburði lengri nærsta gamlársdag (og helst stytta þann slæma, er samt ekkert skilyrði) og ég er strax farinn að plana hvernig ég ætla að gera það.

Gleðilegt nýtt ár.

Gleðileg jól

Þrettándi var Kertasníkir,

-þá var tíðin köld,

ef ekki kom hann síðastur

á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin,

sem brostu glöð og fín,

og trítluðu um bæinn

með tólgarkertin sín.

Á sjálfa jólanóttina,

-sagan hermir frá,

- á strák sínum þeir sátu

og störðu ljósin á.

Svo tíndust þeir í burtu,

-það tók þá frost og snjór.

Á Þrettándanum síðasti

sveinstaulinn fór.

Komin heim. Hákon er símalaus svo þeir sem vilja ná í hann hringið í min, 8995876.

Í dag skilaði ég BA ritgerðinni minni.
Á morgun kem ég heim.

Ágætis árangur held ég bara.


Þegar ég segi ég, þá meina ég náttúrulega ég og Rannveig annarsvegar og ég og Hákon hinsvegar.

Búin að taka flottu náttfötin út af óskalistanum því ég fór í gær og kuffti mér tvenn svoleiðis í Magasín.